نمیدونم فیلم انگلیسی رشته خیال یا Phantom Thread رو دیدید یا نه، خیلی فیلم حوصله‌سربریه برای کسایی که مخاطب جدی سینما نیستن. کلا سینمای اروپا یکم هنری‌تر از آمریکاست…

فیلم در مورد یه خیاط انگلیسی بسیار مشهور، منضبط و بداخلاق به اسم رینولد وودکاکه که عادات بسیار عجیبی داره. مثلا قارچ رو فقط در صورتی میخوره که تو کره سرخ شده باشه نه روغن. از هر نوع سورپرایزی متنفره. هیچ تغییری رو نمیپذیره و در کارش بسیار محافظه کاره‌. با این که همیشه خیاط پرنسسها و خانمهای بسیار ثروتمنده، اما به دلیل عدم همراه شدن با موج نوی مد در اروپا، کم کم داره از شکوهش فاصله میگیره. ‌‌‌‌‌

زندگی‌ آقای وودکاک و خواهرش، با ورود آلما، دختری ساده و دلنشین بسیار دستخوش تغییر میشه…

این فیلم به زندگینامه است‌. اما. نه از اونایی که عاشق هم میشن و تا ابد با هم به خوبی و خوشی زندگی میکنن. اساسا روند داستان هم طوری نیست که بخواد مخاطبی رو خیلی جذب خودش بکنه. دنیل دی لوییس بزرگ هم تو آخرین فیلم دوران بازیگریش، نتونسته اون درخشش همیشگی خودش رو تکرار کنه، گرچه باز هم نمیشه گفت «ضعیف» بازی کرده. شاید اوج این فیلم برای من، درخشش ویکی کریپس در نقش «آلما» بود. و البته فضای رویایی لندن در دهه ۵۰ میلادی هم خیلی قشنگ به تصویر کشیده شده بود.

گفتم که این فیلم برای کسی که به طور هنری سینما رو دنبال نمیکنه، خیلی حوصله سربره. اما وقتی داشتم این فیلم رو نگاه میکردم به یه نکته بسیار بسیار بانمکی پی بردم. زندگی یه مرد سرسخت در محاصره زنهای مختلف چقدر باید سخت باشه.

رینولد وودکاک تو کل فیلم توسط زنهای مختلفی احاطه شده.

همسرش، خواهرش، همکاران و زیردستاش و مشتریاش. به ندرت تو زندگیش مردی میبینه. با این حال این همه حضور در فضای زنانه باعث نمیشه روحیات وودکاک حتی کمی که شده لطیف بشه. اون بسیار سرسخت و انعطاف ناپذیره. حتی برای نحوه پوشیدن جوراب و شونه کردن موهاشم برنامه داره. این نوع برنامه ریزی برای من خیلی تعجب آور و غیرقابل باوره. اما خوب باید انتظار همه چی رو از این انگلیسیا داشته باشیم. نه؟

پ.ن: دنیل دی لوئیس (انگلیسی هستن ایشون) پرافتخارترین بازیگر مرد تاریخ سینماست و به روایتی پرافتخارترین بازیگر تاریخ سینما. 

با این حال بد نیست بدونیم که در سال ۲۰۰۷ و جشنواره فیلم برلین، آقای رضا ناجی بازیگر تبریزی کشورمون موفق شد بالاتر از دنیل دی لوییس به‌ عنوان برترین بازیگر سال (در سطح جهانی!) انتخاب بشه. سینما ناجی تبریز به افتخار این بازیگر بزرگ به این اسم نامگذاری شده.

خلاصه که پرچم تبریز بالاست، حتی بالاتر از لندن 😂